‘De kerk mag geen golfclub worden!’ Dat is wat ik God hoorde zeggen toen ik Hem vroeg naar zijn beeld van de kerk. Bij golfclubs kun je alleen terecht met een membershipcard. Ook word je geacht bepaalde certificaten in de wacht te slepen. En tot slot: natuurlijk draag je de juiste kleding, want anders hoor je er niet bij. Dat een golfclub eisen stelt is tot daaraan toe, maar in de kerk gaat het vaak niet anders. Ook hier hebben we onze ongeschreven regels en verwachtingen. Voorbeeldje: stel je voor, je komt als nieuweling binnengewandeld en bent niet op de hoogte van ‘de vaste zitplaats van tante Truus’ op de hoek van de rij… die met het kussentje er bovenop… dan is de oudstenvergadering begonnen!

De kerk van Jezus Christus is geen plek voor exclusieve superchristenen. Ik durf te zeggen dat het een plek hoort te zijn waar iedereen zich welkom voelt. ‘Maar hoe ziet die kerk er dan uit?’, vroeg ik aan God. ‘Meer als een ziekenhuis waar iedereen welkom is en wordt geholpen’, antwoordde Hij. Als je met een hartinfarct binnenkomt stelt niemand vragen als: ‘Ben je christen? Ben je moslim? Wat is je achtergrond? Hoe zie je eruit? Waar houd je van? Want zonder antwoorden kan ik je helaas niet helpen…’ Nee, in een ziekenhuis staat jouw welzijn voorop!

Joyce en ik keken laatst naar een tv-programma waarin zeer excentrieke figuren voorbijkwamen. Ik moest denken aan de kerk en wat er zou gebeuren als zij binnen zouden wandelen. Ik denk dat sommigen van ons spontaan rode vlekken in hun nek zouden krijgen! Toch hebben we samen meer gemeen dan we denken: we zijn namelijk beiden geliefd door Jezus! Zijn liefde dringt ons aan om van andere mensen te houden zoals ze zijn. De kerk is Gods plan. In die kerk zijn broers en zussen nodig die uitstralen: het is oké om niet oké te zijn. Laten we aanhaken bij Gods droom: een plaats waar iedereen zich welkom en geliefd voelt!