2017.Blogs.Website.33Kun jij het je nog herinneren? Jouw vader of moeder, opa of oma die je leerde fietsen? Ik weet nog goed hoe mijn vader dat deed. Hij haalde de zijwieltjes van mijn kinderfiets los en liet me zitten, terwijl hij het zadel stevig vasthield. Langzaam begon ik vaart te maken, terwijl hij mee rende… net zo lang tot ik mijn balans had gevonden. Pas dan liet hij los. Als kind voelde dit zo euforisch. Alsof je opsteeg!

Enkele jaren geleden was het mijn beurt om mijn jongste zoon Manasse te leren fietsen. In het begin parkeerde hij zijn fiets geregeld in de heg van de buren, maar op een bepaald moment kreeg hij de slag te pakken. In volle vaart fietste hij door de steeg, terwijl ik zijn zadeltje stevig vasthield en zo nu en dan kort los liet. Ik riep: ‘Manasse, je doet het man, het gaat hart-stik-ke goed!’ Zodra hij even uit balans raakte, greep ik zijn zadeltje weer vast. Manasse zelf had dit niet door en riep vol zelfvertrouwen: ‘Jaaaa papa, ik kan fietsen, ik ben de allerbeste fietser van de heeeeele wereld!’ Van binnen moest ik lachen: hij moest eens weten wat er zou gebeuren als ik mijn hand zou weghalen!

Later die dag bedacht ik me: hoe vaak zal God niet hetzelfde gedacht hebben? Dat ik allerlei wilde plannen had en mooie dingen voor Hem deed en het uitriep: ‘Jaaaa, ik kan dit! Ik ben de beste van de wereld!’ Ik hoor God dan denken: als ik mijn hand nu weg zou halen, zou het goed mis gaan! Hoe gaaf is het dat Hij betrokken wil zijn bij alles wat we doen en ons op wil vangen op de momenten dat dit nodig is? Hij geniet van ons. Zelfs op de momenten dat we overmoedig raken en roepen: ‘Ik kan het! Ik ben de beste!’ Waarom? Omdat hij onze Vader is en geniet van ons plezier!

Toch hoop ik dat je nooit zult vergeten dat niet jij, maar de hand van God jou in balans houdt!