Jezus zegt: Ik ben de opstanding en het leven. Als we deze volgorde aanhouden, betekent het dat er pas leven volgt na een opstanding. Maar voordat je op kúnt staan, moet je eerst zijn gestorven. En bij sterfte hoort verdriet… Laat dat nu iets zijn wat we liever uit de weg gaan!

Toch zegt Psalmen 126:6: Wie in tranen op weg gaat, dragend de buidel met zaad, zal thuiskomen met gejuich, dragend de volle schoven. Als je met de tranen de weg gaat die God je laat zien, zegt God dat je zaad bij je draagt. Zodra je aan de andere kant van de pijn belandt, ben je zo rijk, dat je voldoende hebt om uit te delen aan andere mensen.

Kun jij je zo’n leven voorstellen? Aan de andere kant van je pijn? Waar je niet telkens bang bent om er tegenaan te lopen? Dat je weet: ik heb er mee gedeald, erover gehuild, erover nagedacht en het bij God gebracht. Tranen zijn vloeibare woorden. Ze vertellen jouw verhaal. Wist je dat elke traan zijn eigen structuur heeft? Tranen van vreugde, verdriet, pijn, maar ook van een gaap? God vangt onze tranen zelfs op in een kruik! (Psalmen 56:9)

Ik wil je aanmoedigen om je tranen niet uit de weg te gaan. Als je bereid bent dit sterfproces te omarmen, zal je er sterker, rijker en mooier uitkomen. We herkennen dit soort mensen aan de diepte die ze met zich meebrengen. Ze delen vanuit hun opstandingskracht. God wil dat je zonder schuld en schaamte en vol van zijn Geest uitdeelt van wie Hij is. Ga door je tranen heen en ontdek dat hij ECHT de opstanding en het leven is!