In het mooie dorp waar ik woon, Zeewolde, is een kleine winkelpassage met aan weerszijden schuifdeuren. Ze openen en sluiten automatisch wanneer je in- en uitloopt. Ik had eens een meisje vast zien zitten in deze passage. Ze was erin gelopen, maar kwam er vervolgens niet meer uit. Later pas, met hulp van de politie.

Kort na dit incident liep ik op een avond met Joyce de passage in, vlak na sluitingstijd. Ik dacht terug aan het meisje en werd overvallen door een unheimisch gevoel. Het zou toch niet zo zijn, dat ook wij vast kwamen te zitten? En ja hoor! Aan het einde van de passage bleven de deuren gesloten! Snel teruglopen, want misschien dat de deuren aan de andere kant wél openden? Maar nee, we zaten vast. Wat een ellende! Het was winter, steenkoud, en onze jongens zouden elk moment thuiskomen. Wat nu?

We belden met de politie van Zeewolde, die in ons in contact bracht met de sleutelbeheerder van de passage. Wat bleek? De beste man moest uit Zwolle komen en kon pas over een uur terplekke zijn. Omdat ik de afspraak met een vriend qua tijd niet meer ging redden, belde ik hem op. ‘Je raad nooit waar ik zit!’, zei ik. Toen ik mijn verhaal deed, zei hij: ‘Wacht, mijn schoonvader woont tegenover de passage. Misschien dat hij een oplossing weet!” Kort daarna belde hij terug met de verlossende woorden: “Er schijnt een knopje links van de schuifdeur te zitten. Als je die indrukt, gaan de deuren open!”

En ja hoor! Wat een opluchting! Terwijl Joyce en ik de passage triomfantelijk verlieten, zwaaide de schoonvader van mijn vriend ons toe vanuit zijn appartement. Ik zal deze gebeurtenis niet snel meer vergeten. Het doet me denken aan het leven. We komen geregeld vast te zitten en weten niet altijd hoe we eruit moeten komen. Hoe gaaf is het dat we een God hebben, die weet waar ‘het knopje’ zit? Hij wil helpen en brengt ook mensen op ons pad die kunnen helpen ‘het knopje’ te vinden. Heb je de uitgang gevonden? Dan wens ik je hetzelfde triomfantelijke gevoel toe!